رنجى كه از تأمّل در آثار آن ديار و يادآورى آن كشيده است - در حالى كه گفتار خداى ( جلّ اسمه ) در اين تشبيه ارجمندتر ، و بزرگتر ، و فصيح‌تر ، و روشن‌تر و نيكوتر است - : [ از بحر طويل ] 35 وقوفا بها صحبى علىّ مطيّهم * يقولون لا تهلك أسى و تجمّل 36 و إنّ شفائى عبرة لو سفحتها * فهل عند رسم دارس من معوّل « 6 » 37 كدأبك من أمّ الحويرث قبلها * و جارتها امّ الرّباب بمأسل « 7 » شاعر مىگويد : از آن ديار آن ديدم كه از اهل آن ؛ يعنى عادت تو در رنج كشيدن و گريستن در آن ديار ، مانند رنج كشيدنت از اهل آن ديار پيش از رنج كشيدن از آن ديار است « 8 » . و گفته مىشود : « ما زال ذلك دأبه و دينه و ديدنه و شأنه و عادته ( : پيوسته آن كار دأب و دين و ديدن و شأن و عادت او بود ) » . و خداى - تعالى - در سوره ديگر گفت : كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقابِ ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُ مُغَيِّراً نِعْمَةً أَنْعَمَها عَلى قَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ وَ أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَذَّبُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ فَأَهْلَكْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَ أَغْرَقْنا آلَ فِرْعَوْنَ وَ كُلٌّ كانُوا ظالِمِينَ « 9 » . و تكرار قول خداى - تعالى - در اينجا ( كدأب ال فرعون ) همانا تغيير اسلوب سخن در نكوهش ايشان ( ال فرعون ) به سبب كار زشتى است كه پيشه خود

--> ( 6 ) - در نسخه اصل چنين است ، امّا در ديوان امرؤ القيس ، ص 8 ، چنين است : و إنّ شفائى عبرة إن سفحتها * و هل عند رسم دارس من معوّل ( 7 ) - در نسخه اصل چنين است ، امّا در ديوان او ، ص 9 ( بجاى كدأبك ) كدينك ضبط شده است . ( 8 ) - برابر آنچه از برخى شروح معلّقات بر مىآيد ، ضمير « قبلها » در جمله « كدأبك . . . قبلها » عائد به محبوبه شاعر جز امّ الحويرث و امّ الرّباب است ، ولى چنان كه ملاحظه مىشود ، مؤلّف آن ضمير را به ديار راجع مىداند . رك : شرح المعلّقات السّبع ، تأليف زوزنى ، ص 3 . - م . ( 9 ) - سورة الانفال ( 8 ) آيات 52 - 54 .